Eren’le bankaya ikinci kez girdiğinde karşılaşmıştı. Tıpkı onun gibi özel güçlere sahip biriydi. İstediği zaman görünmez olabiliyordu. Tek olmadığını bilme hissi güzeldi. Ancak Eren’in dünyaya bakışı ve davranışları ayrı bahisti. Hırsızlık yaparak geçiniyordu. Bulundukları şehirden birkaç saat uzaklıktaki sayfiye yerlerinden birinde oldukça lüks bir evi vardı. Parası azaldığı ya da canı istediği zamanlar diğer şehirlere gidip soygun yapıyordu. Dünyanın daha iyi bir yer haline gelmesi veya süper kahraman olmak umurunda bile değildi. Tek yapmak istediği hayatın tadını çıkarmaktı ve bunun için her şeyi yapmaya hazırdı. Güvenliğini sağlayan silahlı adamları, birkaç sevgilisi, lüks arabaları ve yatları vardı.
Asallar Eren’le de iletişim kurmuştu. Onu davet etmiş, görüşmek istediklerini beyan etmişlerdi. Fakat isteklerini yanıtsız bırakmıştı. Alper’in aksine ne tedirgindi ne de delirdiğini düşünüyordu. Gücünü ilk fark ettiği günden itibaren nasıl para kazanabileceğini planlamaya başlamıştı. Asalların isteklerini geri çevirmesine rağmen ısrar edilince etrafına güvenlik duvarı örmüştü. Sınırsız parası sayesinde dilediği kadar adam kiralayabiliyordu. Alper’in aksine ilk andan itibaren tavırlarından şüphelenmişti. Korunmaya, bir birliğe katılmaya ya da akıl almaya niyeti yoktu. Hayata dair yaklaşımı aslında hayatını kurtarmıştı. Alper ona bulduğu nottan ve Elif’ten bahsetti. Eren açısından bütün taşlar yerli yerine oturmuştu.
Eren’le tanışmadan önce kendi gibi birilerini bulmanın iyi geleceğini düşünmüştü ama kafası hepten karışmıştı. Sahip oldukları güçler diledikleri her şeyi yapmalarını sağlayabilirdi. Garip gelense bunu şimdiye kadar hiç düşünmemiş olmasıydı. Ancak insanların zararına bir şey yapmak mantıklı gelmiyordu. Doğru için mücadele etmeleri gerekirdi.
Bunu söylediğinde, “Neden?” deyip gülmüştü Eren. “Süpermen olup insanları kurtardığımızda ne elde edeceğiz, aferin demelerini mi? Kimseye yardım etmek zorunda değiliz, onlarda olmayan yeteneklere sahip olmamız başkaları için yaşayacağımız anlamına gelmiyor”
Tanışmalarındaki tek iyi taraf artık güvenli bir yere sahip olmasıydı. Eren yanında yaşamasına izin vermişti. Gerçi o kadar büyük bir evi vardı ki siz karşısına çıkmadığınız müddetçe orada olduğunuzu bile unutabilirdi. Alper alışık olmadığı derecede lüks bir hayatın parçasıydı artık. Ve insan gerçekten kolay alışıyordu böyle bir duruma. Şeytanın kulağınıza fısıldadığı gecelerde tam olarak neye inandığınız muğlaklaşıyordu. Karanlık ve aydınlığın ayrımındaydı.
