Yanından ayrılırken Eren’in verdiği para ile kendilerine ev tutmuşlardı. Aslında parayı istememişti ama Eren ısrar etmişti. Uzunca bir süre hiçbir şey yapmadan hayatlarını devam ettirecek kadar paraları vardı kısacası. İnsanlara yardım etmeye karar veren bir süper kahraman olsanız bile yaşamak için belirli şeylere ihtiyacınız vardı. İstedikleri evi bulalı iki gün olmuştu. Ufak tefek kalan işler gecenin geç saatlerine kadar vakitlerini almıştı. Yeni bir yere taşınmak sonu gelmeyecek bir süreç gibi geliyordu insana. Yorgunluktan gözleri kapanırken Feyza’nın getirdiği sıcak çayı içip hemen uyudu.
“Yorgunluğuna iyi gelecek” demişti Feyza ama pek işe yaramamıştı.
Gözlerini açtığında kafası zonkluyordu. Gece boyu tuhaf bir rüya görmüştü. Çırılçıplak yerde uzanırken çevresini sarmış garip giyimli insanlar bir şeyler mırıldanıp durmuştu. Yataktan doğrulup etrafına baktı. Güneşin ışıkları beyaz tüllerin arasından odayı aydınlanıyordu. Yazın ilk günleri, yılın en güzel zamanları. Aralık pencereden ötüşen kuşların sesleri geliyordu. Daha önce bu kadar güzel bir güne uyanmadığını düşündü. Ayağa kalkıp banyoya doğru giderken başı döndü. Yere yığılacakken zar zor duvara tutunmayı başardı. Dün gereğinden fazla zorlamıştı kendini. Sanki acelesi varmış gibi. Başının dönmesi bir tarafa, son derece bitkin hissediyordu.
Odaya giren Feyza, “Neyin var?” diyerek koluna girdi.
“Bir şeyim yok, iyiyim. Yeterince dinlenmedim sanırım biraz başım döndü” dedi Alper gülümseyerek.
Alper’in kolunu omzuna atan Feyza sinirli bir ses tonuyla, “Uzan şöyle, sana yiyecek bir şeyler getireyim. Ne acelen var sanki” dedi.
Ömrü boyunca başına gelen en iyi şeyin Feyza olduğunu düşündü. Bunu hak edecek hiçbir şey yapmamıştı. Yatağa uzanınca kendini biraz daha iyi hissetti. Hiç olmazsa başının dönmesi geçmişti. Kısa süre sonra Feyza elinde koca bir tepsi ile odaya girdi. Harika şeyler hazırlamıştı.
“Ne ara kalktın da yaptın bunca şeyi?” diye sordu tebessüm ederek.
“Senin gibi tembellik yapmadığım için zor olmadı” dedi Feyza gülümsemesine karşılık verip. “Hadi ye bakalım”
Birkaç şey atıştırdıktan sonra yeniden uykusu geldi. Gözlerini açacak enerjisi dahi yoktu. İstemsiz şekilde uykuya daldı. Rüyasında Elif’i gördü bu kez. O güne kadar hiç görmediği Elif’i.
Elif, “Kaçıp kendini kurtar” dedi korku içinde fısıldayarak.
Ardından dün gece rüyasına giren adamları gördü. Yeniden başına toplanmış bir şeyler mırıldanıyorlardı. İşte o an uyumadığını fark etti. Bu gördüğü şey rüya değil gerçekliğin kendisiydi. Yattığı yerden doğrulmaya çalıştı ama yapamadı. Gücünü kullanmayı denedi ama onu da beceremedi. Ya halsizlik ya da başka bir şey gücünü kullanmasına mani oluyordu.
“Asım burada” diye geçirdi içinden.
Yanında duranlardan biri çömelerek zarifçe ensesinden tutup kadehteki sıvıyı ağzına döktü. Feyza’ydı bu! Onlardan biriydi. Tuzağa düşmüştü.
Feyza kadehi dudaklarından uzaklaştırırken kulağına eğilip, “Beni affet lütfen” dedi.
Sesi titriyordu…
